Putevi
Grebnice su imale oko 9 km seoskih puteva. Ali oni su bili u veoma lošem stanju. Nisu posipani šljunkom niti su imali pored sebe kanale za odvod vode. Za vrijeme velikih kiša putevi bi se toliko raskvasili i ishabali da su zaprežna kola propadala do sanduka. Konji su sa teškom mukom provlačili i prazna kola. A kada se u jesen vozio kukuruz iz njiva često su po dvije zaprege vukle jedna kola. Zbog takvih puteva ljudi su koristili uzvišenja po međama i njivama pored puta za prolaz, gazeći usjeve vlasnika tih parcela. Zato nije bilo rijetka pojava da se vlasnici njiva svađaju sa onima koji prelaze preko njihove zemlje, a ponekada je bilo i tuče zbog toga.
Zabilježen je i slučaj da konji nisu uspjeli provući kola sa mrtvačkim sandukom na groblje pored kuće babe Joke na Snogama. Moralo se prvo iznijeti sanduk na rukama, zatim rastaviti kola i u dijelovima premjestiti, a tek onda nastaviti dalje.
Jedini seoski put koji je bio posipan šljunkom i za vrijeme stare Jugoslavije bio je onaj kroz Vinkiće do Pustare, koja se još zove i Kabiljuša. Njen vlasnik je tada bio beg Kabiljo, po kome je i dobila ime. Tamo je bila velika kuća sa više dvorišnih zgrada, a tu su radili mnogi mještani. Obično su okopavali kukuruz i repu i brinuli se o stoci kod bega.
Godine 1956. godine Skupština opštine donijela je odluku o održavanju seoskih puteva i kanala pored njih. Na osnovu te odluke Mjesni odbor u našem selu sprovodi referendum na kom su mještani odlučili da svako na put izveze po 0,8 m kubnih po dunumu zemlje koji posjeduje. Osim toga svako je pored svoje dionice puta trebao iskopati ili očistiti kanale. Od tada su putevi bili svake godine sve bolji. Više se nije dešavalo. kao 1959. godine, da kola hitne pomoći ne mogu doći po bolesnika.
(iič)